Ö:: ایران در پاکسازی میادین مین حرف اول دنیا را می زند!!

وریا محمدی

خبر کوتاه اما قابل مکث بود. "ایران در پاکسازی میادین مین حرف اول دنیا را می زند!! " . سردار مرتضی حبیبی امروز اعلام کرد: یک میلیون و 28 هزار هکتار زمین آلوده به مین و مواد منفجره عمل نشده در برخی مناطق مرزی کشورمان وجود دارد و طبق برنامه قرار است تا پنج سال آینده کاملا پاکسازی شود. چندی پیش منابع خبری نوشتند  هم‌اكنون سالانه نزدیك به ۲۶ هزار نفر در جهان بر اثر برخورد با مینهای زیرزمینی كشته و یا دچار نقص عضو می‌شوند كه بیشتر آنان غیرنظامی هستند و نیمی از آنان كمتر از ۱۶ سال سن دارند .ایران یکی از کشورهایی است که از این معضل وحشتناک نه تنها سوا نیست ،بلکه از ناامنترین مرزها از این لحاظ برخوردار است.اگر چه آمار دقیقی در خصوص کشته شدن سالانه ایرانیان مرز نشین و کسانی که به هر دلیلی روزی مسیرشان به چنین نقاطی افتاده و از بخت بد یا زخمی شده و یا جانشان را از دست داده اند به شکل عامدانه ای منتشر نمیشود و هیچ اعتمادی هم به آمارهای اعلام شده دولتهای پی در پی جمهوری اسلامی نیست،اما گویا از این بیست و چند هزار نفر کشته حاصل از مین در جهان،سهم مردم ما چیزی حدود هزار نفر  در سال است.از این روست که شناسایی مینها و مواد منفجره عمل نكرده در زیر زمین به شدت احساس می‌شود. مشکل آلودگی مین در ایران به سالهای 1990-1988 باز می گردد. در طول 8 سال ،جنگ ارتجاعی میان جمهوری اسلامی و حزب سرنگون شده بعث در 1400 کیلومتر مرز مشترک میان دو کشور  هکتارها متر زمین برای پیشبرد اهداف خصمانه دو طرف به سلاح ویرانگر مین آلوده شد.به این بهانه که  جبهه های جنگ به طور متوسط 35 کیلومتر و در مواردی تا 65 کیلومتر در عمق خاک ایران گسترش یافته بود، و  مین گذاری میتوانست هم حربه ای جنگی علیه بعثی ها و هم نیروهای چریکی مخالف رژیم ایران باشد،سیاست مین ریزی زمینها در دستور کار دولت وقت قرار گرفت و اجرای آن به نهادهای نظامی واگذار شد.اینک که قریب به 18 سال از پایان این جنگ ویرانگر میگذرد مرتضی حبیبی رئیس مرکز پاکسازی میادین مین پیش از ظهر امروز در جمع خبرنگاران  در کمال بی شرمی و در حالی که هزاران نفر بر اثر برخورد با بقایای سیاست آقایان در آن دوره کشته و زخمی شده اند میگوید: ستاد پاکسازی میادین مین وزارت دفاع از سال 84 کار پاکسازی میادین مین را تحت نظر شورای عالی مین زدایی به ریاست وزیر دفاع آغاز کرده است. مین‌ها و مهمات عمل نکرده  در ایران به‌جا مانده از هشت سال جنگ– ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷که میلیون ها هکتار از زمین‌های ۵ استان همجوار مرز عراق یعنی آذربایجان غربی، کردستان، کرمانشاه، خوزستان و ایلام را آلوده کرده‌اند،به طور روتین در جراید و رسانه ها خبرساز میشوند و صحنه های فجیع مرگ ایرانیانی را به تصویر میکشند که به جنگی ناخواسته با کشور همسایه واردشان کردند.اگر ایران اسلامی حرف اول دنیا را در پاک سازی مین میزند،پس چگونه است که آمار کشته ها نه تنها کاهشی نشان نمیدهد بلکه هجده سال پس از اتمام جنگ ،شاید مین پس از تصادف و یکی دو نوع عامل مرگ دیگر،به وسیله قطع شریان سالانه هزار ایرانی مبدل شده است؟؟؟ چرا موفقترین مورد پاکسازی در آسیا میتواند در کشور نزدیک ما یعنی کویت باشد که علیرغم آنکه تراکم در بعضی مناطق بسیار زیاد ( تا 916 فقره در یک کیلومتر مربع) گزارش شده است پیشرفت بسیار خوبی داشته است.(میانگین کلی عددی کمتر از 100 است)که در ایران این میانگین 25 عدد در کیلومتر مربع است. نمونه کوزوو را که دیگر نباید به دلیل احساس مسئولیت یا هر دلیل حمایتی دیگری با نمونه کشور ما مقایسه کرد.به قول کنگره بین المللی صدمات و خسارات ناشی از مین ،آمار تکان دهنده تلفات و جراحات در بین مردم مناطق مرزی ایران ، مرگ در بیش از 37%حوادث ناشی از مین و مهمات عمل نکرده و قطع عضو در حدود 40%این حوادث خود بهتر از هر سخن دیگری نشان دهنده پیامدهای بسیارسنگین مین در ایران با وجود گذشت بیش از 18 سال از پایان جنگ می‌باشد.شاید بتوان این ادعا را باور داشت که ما در به مرگ رساندن ایرانیان بر اثر برخورد با مین حرف اول دنیا را میزنیم ،اما با راهبردهای تاکنونی دولت جمهوری اسلامی در عرصه مین زدایی،نشانی از تلاشی بی وقفه و روزانه برای پاکسازی مین رویت نمیشود.این بی توجهی آنجا رقت بار تر است که خود حکومتی ها همواره این معضل را تایید میکنند .واقع شدن آلودگی مین و مواد منفجره درحاشیه روستا ها و شهرهای مرزی غربی و جنوب غربی ایران به اعتراف دولتی ها موجبات افزایش شمار تلفات نیروی انسانی و بومی مناطق ، بویژه در میان كودكان و کشاورزان و عشایر منطقه را سبب شده و از جانبی این گستردگی باعث محدودیت استفاده بهینه از اراضی مستعد كشاورزی و دامپروری شده و توسعه زیر ساختهای صنعتی و عمرانی در مناطق را دچار مخاطره نموده است . سالانه صدها نفر از مردم کردستان قربانی تله های انفجاری و مین های برجای مانده از دوران جنگ داخلی و جنگ ایران با عراق می شوند. به رغم گذشت بیش از ده سال از پایان جنگها، هنوز کوهها، مزارع و مراتع اطراف هزاران پایگاه متروکه نظامی، در روستاها و شهرها و مناطقی که سابقا منطقه ممنوعه نظامی بوده، آلوده به مین و تله های انفجاری برجای مانده از دوران جنگ است. در این رابطه گزارشگران سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان، گزارش میدهند سالانه صدها نفر از کشاورزان، دامداران، کودکان، و شهروندان عادی شهرها و روستاهای مناطق کردنشین کشته، مجروح، مصدوم و معلول می گردند. به یاد دارم چندی پیش بود که یک مقام مسئول در کردستان گفته بود که با این سرعت از مین روبی،قریب به چهل سال طول خواهد کشید که کردستان از مین عاری گردد.بازهم آیا جایی برای طرح این ادعا که ما در دنیا حرف اول را در پاکسازی میادین مین میزنیم موجود است؟؟؟

یادداشت روز_دیدگاه

 بالا‌. بازگشت

چاپ کردن‌!

   این صفحه‌ را برای دوستان خود بفرستید:

© www.giareng.com
All rights reserved 2005.