« نامه‌ی كۆچ »      

له‌و رۆژه‌وه ...

ئازادی ژین، وه‌ك خه‌یاڵێ

له بیرم دا قه‌تیس ماوه

بێ غه‌م نه‌بووم!

تۆش رۆیشتی؟

نامه‌ی كۆچیان دایه ده‌ستت!

وای ... بێ به‌زه‌یین

غه‌می كۆچت ئاگرێكه

جه‌رگ و دڵم ده‌سووتێنێ

زریانێكه

كۆشكی شادیم ده‌ڕووخێنێ

چبكه‌م گیانه؟

منیش وه‌ك تۆ

له ژێر ره‌هێڵه‌ی زۆرداری

بێ نه‌وامه

« هه‌مزه٭» له ئاست یادی تۆ دا

شه‌رمه‌زاره نووكی خامه!

رێبوارانی رێی كۆچی تۆ

به خوێنی تۆ سوێند دراون

         یان هه‌واری رێی رزگاری

                              یان وه كوو تۆ ...

                                           شه‌هید كراون.

 

هه‌مزه‌ = تێکۆشه‌رێکی به‌وه‌ج و کارامه‌ و به‌وه‌فای شاری سه‌رده‌شت بوو، له‌ هه‌مان کاتدا ئه‌ندامێکی چالاک و چاو نه‌ترسی حیزبی دێمۆکراتی کوردستانی ئێران بوو، پاش چه‌ند ساڵ زیندانی و به‌ربه‌ره‌کانی قاره‌مانانه له‌ سیاچاڵه‌کانی کۆماری ئیسلامی ئێران دا و،‌ دوای ئه‌وه‌ که‌ دوژمنانی مرۆڤایه‌تی نه‌یان توانی به‌ چۆکی دابێنن، زۆر به‌ داخه‌وه‌ له‌ ساڵی ٢٠٠٢ دا گولله‌باران و ئێعدام کرا و چۆ پاڵ کاروانی پر له‌ سه‌روه‌ری شه‌هیدانی حیزب و گه‌ل.

یادی به‌خێر و ڕێگای و ئامانجی پر ڕێبوار

 

نووسین : خوێنه‌رێکی ماڵپه‌ری گیاره‌نگ