حدود
5 سال پیش، بیش از هزار تن از پناهندگان كرد ایرانی به علت عدم امنیت در عراق
و هراس از باندهای ترور و آدمكش جمهوری اسلامی در این كشور ناگزیر از ترك ان و
پناه اوردن به دفتر
UNHCR
در كشور تركیه شدند. اكثر قریب به اتفاق این
پناهندگان از اعضا و هواداران گروههای سیاسی كردستان ایران هستند كه هر یك
سالهای متمادی، زندگی خود را وقف مبارزه در راه استقرار دمكراسی و آزادی در
ایران
كردهاند.
علیرغم اینكه این جمع بر اساس كنوانسیون ژنڤ به عنوان پناهنده شناخته شده و بر این اساس قاعدتا باید از حمایت UNHCR به لحاظ مالی، سیاسی، امنیتی و تسهیلات پناهندگی برخوردار شوند، اما متاسفانه در یك هماهنگی كامل دولت تركیه و UNHCR ، این گروه عمدا و تنها به بهانه اینكه از كشور دوم (عراق) وارد تركیه شدهاند، نه تنها از مزایای پناهندگی برخوردار نیستند، بلكه این چنین بیرحمانه مورد بی مهری و بایكوت قرار گرفتهاند. این در حالی است كه تعدادی از این پناهندگان از راه قاچاق به كشورهای اروپایی رفته و با ملاك قرار دادن استدلال كشور تركیه و UNHCR، می بایست این كشورها برای انان كشور چهارم یا پنجم محسوب می شد، اما موفق به اخذ پناهندگی در ان كشورها گشتهاند.
سیاست بایكوت
این پناهندگان به مدت 5 سال، تركیه را به زندانی برای انها مبدل ساخته است
كه
به مرور انها را به تحلیل می برد.
این
پناهندگان برای تامین مایحتاج زندگی خود و
فرزندانشان، علیرغم اینكه رسما اجازه كار ندارند، ناچاراند تن به كارهای
طاقت
فرسا با درامد كم بدهند. و چون اكثرا قادر به تامین احتیاجات خود نیستند،
بهناچار
فرزندان خود را روانه بازار كار می كنند. اكنون بیش از دهها كودك زیر 15 سال،
به
جای اینكه به تحصیل بپردازند، ناگزیر طعمه كارفرمایان سودجو شدهاند و
روزانه
به 15 ساعت كار در روز گمارده می شوند. فشارهای زندگی بر این جمع از
پناهندگان
بحدی سنگین است كه اثرات افسردگی در انان درصد بالایی را نشان می دهد. لیست
پناهندگانی كه در اثر كار گاقت فرسا از كمردردهای مزمن رنج می برند هر روز در
حال
افزایش است. كم نیستند جوانان و نوجوانانی كه در محیط كار با حوادث دردناك قطع
عضو
مواجه شدهاند و متاسفانه اخیرا در شهر نوشهیر نوجوان 15 سالهای به نام
قاسم
مام حسینی فرزند شریف در حین رفتن به محیط كار، بر اثر تصادف با ماشین جان خود
را
از دست می دهد. این در حالی است كه هیچ یك از پناهندگان به علت اینكه كار
برای
انها غیر قانونی است، از حق بیمه برخوردار نیستند. افزایش اسامی بیماران مبتلا
به
بیماریهای قلبی، فشار خون و ناهنجاریهای روانی در این جمع، نشان از تراژدی غم
انگیزی می دهد كه هر انسان بشردوستی را متاثر می سازد. شرایط دشوار و غیر قابل
تحملی كه بر پناهجویان كرد ایرانی تحمیل شده است، باعث شده كه بسیاری از
انها
راه پر خطر خروج از تركیه را در پیش گیرند. در این راه تعدادی توانستهاند
علیرغم
موانع و مشكلات بسیار خود را به انسوی ابها برسانند و تعداد قابل توجهی از
زنان
مردان و كودكان نیز در مرز دستگیر و در زندان ادرنه كه گفته می شود از حداقل
امكانات بهداشتی برخوردار است، بسر می برند. در طول سال 2006 این زندان از
پناهجویان خالی نبوده و پناهندگان دستگیر شده به مدت چندین ماه بازداشت می
شوند. هم اكنون بیش از 10 تن از پناهندگان كرد ایرانی كه در میان انها كودكان
نیز
وجود دارند، بیش از یك ماه است در زندان ادرنه تحت بازداشت هستند. این در
حالی
است كه نه
UNHCR
برای
انتقال انها به كشورهای امن و پناهنده پـذیر اقدام می كند
و نه دولت تركیه اجازه خروج قانونی به انها میدهد. و این همه اجحاف در
انظار و
با هماهنگی بزرگترین سازمان باصطلاح مدافع حقوق بشر، یعنی
UNHCR
روی میدهد، كه
چشمان خود را به عمد بر روی این واقعیات غم انگیز بسته است. در حقیقت می توان
گفت
كه
UNHCR
و
دولت تركیه، با تدوین سیاستی غیرانسانی در حق این پناهندگان، ضربات
جبران ناپـذیری بر زندگی این انسانهای مستحق وارد ساختهاند. سیاستی كه حتی
فشار
نهادها، سازمانها و محافل بشردوست تاكنون نیز نتوانسته است تاثیری در تغییر ان
به
سود پناهندگان حاصل نماید.
ما ضمن اینكه دیگر بار توجه سازمانها، مجامع، محافل و نهادهای ایرانی و جهانی را به این معضل انسانی فرا میخوانیم، مجدانه از انها میخواهیم شراط بس دشوار این هموطنان خود را به فراموشی نسپارند و بطور جدی و پیگیرانه با فشار بر UNHCR و دولت تركیه، خواستار پایان دادن به 5 سال بایكوت، رفع هر چه زودتر موانع و انتقال ما به كشورهای امن و پناهندهپـذیر شوند.
هیات نمایندگی پناهندگان كرد (شمال عراق)
2006/7/5
