چند قطعه شعر از شاعر بلند آوازه "لطیف هلمت"   
«لطیف هلمت» فرزند «محمود برزنجی» و متولد 1947 در روستای كفری منطقه كردستان عراق است. او یكی از چهره‎های درخشان و بلندآوازه‎ی ادب و شعر كردی است.. متفكری‎ست نیرومند كه زبانی خوش‎تراش و بس زیبا دارد و نمادپردازی‎هایش را در قالبی ساده و عاری از پیچیدگی بیان می‎كند. روی آوردن به «ادبیات كودك» نیز به یكی از ویژگی‎های آثار او به شمار می‎رود و در این راستا كارهایی انجام داده است.

«لطیف» آثار زیادی به چاپ رسانیده است، از جمله: مهیای تولدی دیگر گیسوان آن دختر خیمه‎ی گرمسیر و سردسیر من است، نامه‎هائی كه مادرم نمی‎خواندشان،خوش‎آوازه‎ترین پرنده، فلسطین همواره میهن غسان كنفانی‎ست، این رود خشك نمی‎شود، زیباترین آبادی(شعر و قصه برای كودكان)/ شعری كه تمام می‎شود و پایان نمی‎پذیرد/ واژه‎ی زیبا، گل است، گل!/ و...

( قلب مصنوعی)
سرزمینی اگر
تبدیل شد به زندان
بسوزانیدش و
سرزمینی دیگر
از خاكستر سبزش
به بار آورید.

قلبی اگر
آشیان عشق به آزادی نبود
دورش بیاندازید و
به جای آن
قلبی مصنوعی بكارید!..

(کله‌)

این کله‌‎ا‏ی ست
یا پایتخت خداهای كهن تاریخ؟!..
این شعری ست
یا طناب دار اعدام
كه خویشتن برای خویش
بافته‎ام؟!..

(نی‎ لبك)

از شاخه درختی
نی لبكی ساختند
گلایه كرد
از درد تبری
كه قطعش كرده بود..

ذوب شد
رودی منعقد شده..
زخم در بند بودن خویش را
برای ساحل و درختانش
حكایت كرد..

دل عاشقی را سوراخ كردند
عشق دختری در آن نهان بود
در میعاد و نهانگاه شب
لبریز شده بود
از بوسه‎ی او..

از استخوان شاعری خانه‎بدوش
نی لبكی ساختند
چونان كودكی
شكسته شده باشد
عروسكش
زار زار گریست.. گریستنی قشنگ..
برای وطن!..

چاپ کردن‌!

© www.giareng.com
All rights reserved 2005.