مرام؟
خوراک روح است همانگونه که غذا خوراک تن است .در زندگی بارها هدفهایمان را فرو ریخته ایم و كارهایمان را ناکام می بینیم اما باید به رسیدن ‌هدف ادامه ‌دهیم و گرنه وجود ‌و روحمان از‌بین میرود ‌و ‌می میرد‌.
زمانی که برای نخستین بار اهدافمان با تمام نیرو در درونمان منفجر می شود؟
بسیارشجاعیم اما هنوز شجاعت را نیاموخته ایم
با تلاش بسیار اهداف ،مرام وجنگیدن را می آموزیم اما در آن هنگام دیگر شجاعت ورود به عرصه نبردو مقاومت‌را نداریم. پس بر علیه خود بر میخیزیم و جنگ را در درون خود ادامه میدهیم و خود به بدترین دشمن خود تبدیل میشویم. می گوییم روئیا هایمان کودکانه اند یا دشوارتر از آنند که تحقق یابند یا حاصل آگاهی ناکافی از زندگی اند روئیاهایمان را می کشیم چون از جنگیدن و نبرد با واقعیت میترسیم و حقایق را قبول نداشته و آنرا زیر پاهایمان له میكنیم.

نخستین مرحله کشتن و له كردن روئیاهایمان کمبود وقت است؟
پرکارترین آدم هایی که در زندگـــــــی دیده ام همیشه وقت کافی برای انجام هر کاری داشته اند .کسانی که هیچ کاری نمی کنند اغلب خسته اند و هیچ توجهی به اندک کاری که لازم است ندارند، مدام سكوت وجودشان‌را احاطه‌ میكند و پاسخی ندارند به واقعیتها، شکایت دارند که روز بسیار کوتاه است اما حقیقت اینست که از دوستی با حقیقت می ترسند واز طرفداران جنگ با واقعیتند ....اما چرا؟؟؟
چرا باید درختهای پربار و به ثمر رسیده را خشكاند؟ چرا باید نهالهایی را كه تازه ریشه كرده‌اند و میتوانند درختان سر سبز جنگل بزرگ باشند را ازته درآورده و ریشه كن كنیم و بجای آنها خارهایی را پرورده كنیم كه تن عزیزانمان را زخمی كند زخمی كه هیچ دكتری نتواند انرا تسكین نماید و باعث مرگ همان عزیزانی شود كه درس انسانیت، دلیری، از خود گذشتگی و ... را سالهاست اموخته اند.

به امید اینكه هم فكر و هم مرام باشیم
نعمت سروری 21 /09/2006

چاپ کردن‌!

© www.giareng.com
All rights reserved 2005.