«همه
مردم مشركاند»
گزارشی مختصر از آغاز فعالیت گروههای تروریستی در شهرهای مرزنشین ایران و عراق
بعد از پخش تصاویری از صحنههای خشن قتل گروههای تروریستی در عراق و در میان
مردم در برخی شهرهای مرزنشین ایران و عراق، این بار این گروهها فعالیت خود را
در ایران و علیالخصوص در برخی شهرهای مرزی آغاز كرده و یا شدت بخشیدهاند.
در برخی از شهرهای مرزنشین ایران از مدتی پیش برخی گروههای تندرو فعالیت خود
را آغاز كرده و در بیانیههایی روزنامهنگاران و فعالین سیاسی، مطبوعاتی و مدنی
را به مرگ تهدید كردهاند. اما اینك فعالیت این گروهها وارد مرحلهی تازهتری
شده است. برخوردهای فیزیكی آغاز و صحنههای خشنی كه در فیلمهایی كه از عراق
میرسید، اینجا در حال وقوع است.
یكی از همین موارد روز 27 دی ماه در شهر جوانرود واقع در استان كرمانشاه رخ
داد. فردی كه به دلایلی نخواست نامش فاش شود به دام گروهی تروریستی گرفتارشد،
اما خیلی خوششانس بوده و از چنگ آنها فرار كرده و جان سالم به دربرد.
مصاحبهای را با این فرد انجام داده ایم كه در ذیل میآید:
سوال:
لطفاً
این ماجرا را برای ما تشریح كنید و اینكه چه وقت و چگونه اتفاق افتاد؟
جواب: این ماجرا به روز چهارشنبه 27 دیماه برمیگردد، یكی از این افراد از
آشنایان بنده بود، در خیابان جلوی من را گرفت و با اصرار فراوان از بنده خواست
برای انجام كاری به منزل آنها بروم و گفت فقط من و همسرم در منزل هستیم. بنده
رفتم و در یك اتاق منتظر ماندم. ناگهان دو نفر غریبه را دیدم كه وارد اتاق
شدند. یكی از آنها دست و پای من را بست و دیگری نیز با چاقو من را تهدید كرد
كه هیچ حرفی نزنم. بعد شروع كردند به صحبت و ابتدا سوالی را مطرح كردند:آیا شما
قبلاً
با ما برخوردهای لفظی و مشاجره داشتهاید؟ من هم گفتم: بله، با شما اختلافاتی
در مورد مسائل دینی و مذهبی داشتهام، چون اصلاً
راه و روش شما را قبول ندارم. سپس خیلی ساده گفتند: تو مشرك هستی، نه تنها تو
بلكه همهی مردم مشركاند، حتی روحانیون. سپس ادامه دادند: ما میخواهیم بلایی
به سر تو بیاوریم، اما قبل از آن تو باید اعتراف كنی تا دلیلی برای آن داشته
باشیم. اگر هم اقرار نكنی هیچ اتفاقی نمیافتد، آن قدر تو را میزنیم تا بمیری.
من هم گفتم: اگر قرار است در هر صورت بمیرم، پس اقرار یا اعتراف نمیكنم.
بعد از این من را اذیت كرده و تحت فشار قرار دادند كه اقرار كنم ولی من زیربار نرفتم. در همین حال بیرون رفتند تا سیگار بكشند. احساس كردم كه طناب دستم شل شده، پس سریعاً دستم را آزاد كرده و دستمالی را كه به دهنم بسته بودند برداشتم و شروع كردم به داد و فریاد. در همین حال صدای پای یك نفر را شنیدم كه در طبقهی بالای خانه زندگی میكرد و به طرف من میآمد؛ اما قبل از اینكه او برسد، دو نفری كه بیرون بودند سریعاً به داخل اتاق آمدند و دست و پای من را آزاد كردند وبا نرمش با من رفتار كردند طوری كه هیچ اتفاقی نیفتاده است. بعد ناگهان ناپدید شدند و من نمیدانم كجا رفتند.
سوال:
آیا هم اینك مشخص نیست كه كجا هستند؟
جواب: در حال حاضر خیر، ولی این افراد در سطح شهر مشخص هستند. خیلی از مخالفان
خود را تهدید كردهاند، عدهای جرات داشته و این تهدیدها را افشا كردهاند اما
عدهای نیز ترسیدهاند.
سوال:
آیا به مراجع قضایی و ذیصلاح برای پیگیری این امر مراجعه كردهاید؟
جواب: بله و آنها در حال پیگیری این قضیهاند.
سوال: در
واقع میتوان گفت افراد مشخصی هستند با اندیشههای اسلامگرایی تندرو؟
جواب: نمیتوان گفت اسلامگرا، چون نام اسلام برای این افراد حیف است. اینان
صرفاً
گروهی تروریستی هستند كه نام اسلام و مسلمانان را خراب كردهاند.
سوال:
آیا این افراد در سطح شهر فعالیت تبلیغی هم دارند؟
جواب: بله، كاملاً.
سوال: به
نظر خودتان چرا شما را انتخاب كردهاند؟
جواب: فقط به این دلیل كه مخالف آرا و نظرات آنها در برخی مسائل شرعی بودهام.
سوال:
آیا در سطح شهر جوانرود هیچگونهی سابقهی مرگ مشكوكی وجود داشته است كه پای
این افراد در میان باشد؟
جواب: من خبر ندارم، اما حدود 10 روز است كه یك نفر ناپدید شده است؛ ولی
نمیتوان گفت كه كار این گروه است یا خیر.
* * *
این مورد یكی از دهها موردی بود كه در شهرهای مرزی ایران رخ میدهد.
اما عكسالعمل نیروی انتظامی بهعنوان بازوی اجرایی پیگیری كنندهی این موارد بسیار قابل تامل است. در اینگونه موارد تا شاكی خصوصی وجود نداشته باشد، نیروی انتظامی وارد ماجرا نمیشود؛ در واقع باید قربانی داده شود تا مراجع ذیصلاح پیگیر موضوع باشند.
همانگونه كه در ابتدا ذكر شد، فعالیت این افراد ابتدا با تهدید چهرهای برجسته آغاز شد؛ روزنامهنگاران و فعالین مدنی طلایهداران بودند. چندی پیش نیز چند تن از فعالین مدنی و مطبوعاتی با تلفن یا نامه تهدید شدهاند.
با توجه به موارد ذكر شده و اگر فاكتور "توهم توطئه" را كنار بگذاریم به این نتیجه میرسیم كه در شهرهای كردنشین فضای كافی به فعالیت این افراد كه اغلب افرادی شناخته شده هستند داده میشود و شاید دلیل اصلی آن نیز تنگتر كردن عرصهی فعالیت بر فعالین مدنی و مطبوعاتی و به انحراف كشیدن گوشهای از فعالیتهای مدنی است.
